یکشنبه, 02 ارديبهشت 1397

درس هایی از تجربه ی کاشت برنج در سیستان توسط جهادسازندگی/عباس نورزائی

 

درس هایی از تجربه ی کاشت برنج در سیستان توسط جهادسازندگی

به قلم: مهندس عباس نورزائی

 

انقلاب که پیروز شد، اندکی بعد جهادسازندگی در زابل، تأسیس شد.

شور و عشق زائدالوصفی در جوانان انقلابی، تحت تأثیر تشویق امام خمینی(ره) برای ایجاد تحول در روستاها، بوجود آمده بود.

در ابعاد مختلف باید تحول ایجاد می شد، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی.

یک مهندس کشاورزی داشتیم به نام نصوحی که اهل اصفهان بود، ذر برنج را از مبارکه ی اصفهان آوردیم و در قطعاتی از زمین نیزاری واقع در شمال روستای قلعه نو و جنوب رودخانه ی طاهری، خزانه احداث کردیم و کاشتیم.

اراده ی ما به کاشت برنج در همه ی زمین ها نبود، چون همان زمان به نیاز آبی زیاد برنج، واقف بودیم. این را طرحی برای استفاده از اراضی ماندابی و نیزارهای موجود در محدوده های زراعی می دانستیم که در زابل به هامونک یا چونگ معروفند و معمولاَ حالت نیزاری دارند.

خزانه را اوایل اردیبهشت کاشتیم و پس از یک ماه نشاءها را مجدداَ د زمین اصلی انتقال دادیم. به سرعت رشد کرد.

برای انجام عملیات داشت، مهندس مان حضور نداشت، چون به اصفهان، انتقال شده بود. بعد متوجه شدیم، بخش اعظم خوشه ها پوک شده بود، محصول اندکی(حدود یک تن در هکتار) برداشت کردیم که راندمان خوبی به حساب نمی آمد.

 ما چون زمان کاشت را مطابق با اصفهان در نطر گرفته بودیم در نتیجه زمان گرده افشانی بوته ها به دمای بیش از حد مجاز هوا برخورد کرده و لذا گرده افشانی به خوبی انجام نشده بود.

نتیجه گیری شد که:

۱-  با شرایط آب و هوایی سیستان، باید زمان کاشت بذر برنج 30الی40 روز زودتر انجام شود.

۲-  از واریته های دیررس استفاده شود.

بنابراین ، هیچ شخص یا نهادی این حرکت را ادامه نداد، حتی مراکز تحقیقات کشاورزی، فکر آن را در مخیله شان، خطور ندادند.

به نظرم، در صورت وجود آب کافی، می توان این کار را مجدداً عملی نمود.

 

عباس نورزائی، کارشناس ارشد مهندسی کشاورزی(گرایش توسعه ی روستایی)


اضافه کردن نظر


شما اینجا هستید: Home یادداشت درس هایی از تجربه ی کاشت برنج در سیستان توسط جهادسازندگی/عباس نورزائی