جمعه, 04 بهمن 1398

«گــز»/معصومه سراجی

«گــز»

یگانه تندیس سکوت زمین

 

ای پیر سبز کهنسال پرزبار

ماوا در دل غمگین خاک کرده ای؟

بنگر که خاک را تو چسان پاک کرده ای

ای یکه تاز کهن ، اوج شوق تنهایی

ای کارساز طراوت

 شکوه رویایی

ای سرپناه تنعم یاران

                        شکوه گلباران

ای سایه ات گریزگاه بزرگ

                                    تجمع یاران

ای دست درآغوش آسمان برده

نیمی ات پر طراوت و نیمی ات گشته افسرده

با من بگو زآغاز رجعت دوست

با من بگو زآواز در ترنم باران

با من بگو

که گفتار تو بسی نیکوست

با من بگو ز مستان فریب هشیار

با من ز نجوای عاشقانه بگو

با من به حوصله صدها فسانه بگو

با من زلانه های پر از مهر

 بی بهانه بگو

با من زرستن ظریف

 هر جوانه بگو

ای شاعرانه ترین شعر ،شاعر نشسته به خویش

ای عاشقانه ترین عاشق زمین و وطن خویش

ای ترانه لذت ،

فسانه ي پاکی

با من زاوج محبت ،زمهر بی بهانه بگو

ازخويشتن

ای ساکت ترین سکوت زمانه بگو

ای مجمع مداوم و پاک نوازش برگ

با من ازعطر شکوفه از نشاط دانه بگو

برايم

هزاران هزار دریچه

                        بسوی نوری

با من از هزاران هزار خلوت پرشکوه دور بگو

ای سکوت مطلق تنها

 بلند اوج غرور

از لذت نوازش هربرگ ، به دست نور بگو

ای واژه تکامل ، از شکوه استقلال

با من ازموهبت برگ وشاخه

ازعاطفه از اشک صبحگاه

ازعشق و عطوفت و مهر هر گلبرگ

ازپاکی روح و سرور در هر برگ

با من زبرگ

زبرگ بگو

 زبرگ

 که تا دم مرگ

میرقصد از نوازش و گلبوسه میزند بر برگ

با من از زمزمه های وزین باد

با من ازرابطه خوب بین برگ ونسیم

بامن ازلغزش تند وشکوه رقص

با من ازپیچش گردان دست برگ

***

ای درخت کهنسال پر نشاط

                        ای بلند قامت آزاد

 

با من ازعمق خنجربی رحم یادگاری ها

که روی پیکرت بجا مانده ،تیره و سیاه

ای سکوت مطلق زیبا

                        شکوه لذت باد

ای ستبر قامت والا

                        سکوت بعداز داد

اي بزرگ طاقت ،تنهاترین بی یاران

                        که دهر تاج شکوفه به طاقتت بنهاد

ای توان پاک عدالت برای هر رگ برگ

که خوان تو گسترده عدل دارد و داد

با من از لطافت باران زمهر ابر بگو

بگو که سخنهاست در ذهنت

با من زدزدی مرغان زدانه هات

بامن زکشتن مردی به دار شاخه هات

با من زدفن عاشقی کنار ریشه هات

با من ز روزگار تیره شبان مات

آری ...بگو که تجربه کردی زمین پست

با من از تجاوز وپستی به روي برگ

ای یگانه ترین تندیس سکوت زمین

با من ازشومی وتلخی ،ازشکوه هات بگو

 ***

گز

ای پیر کهنسال باطراوت

اینسان که خسته ، لب از گفته بسته ای

اینسان که روی گور عزیزان نشسته ای

اینسان که شبنم اشکت چکد به راه

اینسان که خیره به من می کنی نگاه

دانم زکینه لب از گفته بسته ای

دانم که با سکوت به تسلی نشسته ای

شاید زبغض ،گلویت ببسته ای

گز

ای ساکت ای یگانه کهنسال من

 درخت

رغبت برای گفتن اسرار زجر و ظلم

 نداری که خسته ای ؟؟

که اینگونه راحت و آزاد

 

                        زجهان دل گسسته ای ؟؟

نظرات  

 
+3 #5 غلام رضا عمراني
سلام بر هر چه شاعر است؛ به‌ويژه بر شاعري كه مي‌داند كه شعر هنر فشرده سخن گفتن است. به‌ويژه شاعري كه مي‌داند كه آراستن سرو ز پيراستن است.
بازگو کردن
 
 
+4 #4 میثم
تشکر خانم سراجی شعرتان خوب بود
بازگو کردن
 
 
+4 #3 سارا سردشتي
سلام سيستو
شعرگزدلنشين سروده شده،احسنت
بازگو کردن
 
 
+5 #2 مهدی
باسلام
شعربسیار پرمحتوا و پرمعنائیست ..قلمت مستدام
بازگو کردن
 
 
+3 #1 فرشته
باسلام خیلی زیباسروده بودین خانم سراجی قلمتان جاودان
بازگو کردن
 

اضافه کردن نظر


شما اینجا هستید: Home شعر «گــز»/معصومه سراجی